در سوک برادرم فرهاد 

... و به احترام صبوری هایش.

***

به سوک و چله نشینی نشسته مرثیه با من

ز بهت ِ بغضِ ِ شکسته سکوت کرده سرودن

و گریه های نهان را تمام ناله بهانه ست

به صوت و لحن حزینی ببار آه مطنطن !

بهار کو که بچینم هزار غنچه ی ماتم ؟

هزار غصه بکارم کنار شاخه ی سوسن

هزار قصه ببافم مگر نیامدنش را

به گوش صبر بگویم: کشیده گوشه ی دامن

کلام اول و آخر پر است مثل نگاهش

ز واژه های صبوری، ز واژه های فروتن ...

                              مینا - اسفندماه۸۶

ز گریه چون نرود چشم اشکبار از دست . . . ؟!

فرهادم را . . .

عزیزم را . . .

برادر خوبم را . .

برادر قشنگم را . . .

برادر مهربون و مظلومم را  از دست دادم . . .

برای دلم دعا کنید . . ..

.

. سه روز است گریه امانش نمیدهد . . .

                                       غروب غمگین هفتم اسفند ماه  ۸۶ - مینا